دیش بھگت دا شبد اخیری

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

ٹھیک بیس برس پہلے یہ نظم آئی اے رحمان صاحب کے لئے لکھی تھی۔ کہیں شائع نہیں ہوئی۔ یہ ادنیٰ طالب علم کی استاد زماں سے محبت ہے۔ پنجابی زبان میں ہے۔ ترجمہ کرنے سے معذور ہوں۔ محبت (اور احترام) کے اپنے بیل بوٹے ہوتے ہیں۔

***             ***

لنگھ آﺅ سجنو

لے آﺅ گل دی بھری پرات

مٹھے شبداں دا پشتارہ

ہار حمیلاں

ٹہن نرول تے

پتر ساوے

چُمیے، جی وچ رکھیے

سجنو کت پل درشن دتے

بیڑی پتنے بوڑ گئی

اسیں فائلاں، پرچے

پُلس رپورٹاں پُور گئے

جد اکھیاں دے وچ

رانجھن جھوک دے دیوے بلدے

من وچ ٹھنڈ سرور

سانوں مان یتیمی جیون دا

اسیں بے وطنے !

ساڈی بات نہیں اپڑی

متراں تائیں

چیتر ونج وپار

جیون جند ویران

اسیں جھلے ، بڈھڑے

پیراں دے ہیٹھ برفاں ہنڈے

ویری کوس ہزار

اگ دے لنبو روک لئے

اسیں ہِک ہماتڑ نال

اساں تکنی جھلی شوہدے دی

کسے ماکھن چور دی لاٹھ

ساڈی ہوند دا آدر رہن دیو

ساڈی سرگم سم تے نشٹ ہوئی

Comments - User is solely responsible for his/her words

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *